Naam Sirena

Oorsprong van de naam Sirena

De zeemeermin (sirena) is de naamgeefster van onze vereniging/duikschool en het is goed je te bedenken dat behalve het fabeldier/halve vrouw er ook echt levende exemplaren rond zwemmen in de wereld. Er kunnen twee belangrijke soorten zeekoeien worden onderscheiden: de doejong (dugong) in de oude wereld en de lamantijn (manatee) in de nieuwe wereld. Een duidelijk verschil is de vorm van de staart die bij de doejong gevorkt is en bij de lamantijn lepelvormig. Geen van beiden zijn bevallig of lijken in de verte op de zeemeerminnen die de vaargasten bij de Lorelei in de Rijn verleid moeten hebben of een bedreiging hebben gevormd voor Odysseus (en zijn bemanning) op zijn 10-jarige tocht van Troje naar Ithaca, waar zijn schone Helena naar hem smachtte. 

Ontmoeting met de Sirena

Tijdens een kort bezoek aan Florida kreeg ik de gelegenheid om te snorkelen met de manatees. Aan de Caraibische zijde van het schiereiland is een beschermd gebied met als kernen Homosassa en Clearwater (adressen makkelijk te vinden op het internet), waar een uitgebreid netwerk van zoetwaterbronnen, meren en kanalen verbonden is met de golf van Mexico. Het is in de loop van de jaren een belangrijk watersportgebied geworden met veel (tweede) huizen tussen de waterwegen. De belangrijkste doodsoorzaak voor zeekoeien hier is “ontmoeting” met scheepsschroeven.

Rustig rondvarend konden we (dat wil zeggen aanvankelijk alleen de gids!) de zeekoeien opsporen, waarna je rustig het water in kon glijden om de boven water komende dieren te benaderen. Aanvankelijk was dat in de erwtensoep een moeizame speurtocht, want ook met een halve meter zicht mis je een dier van 2 ½ meter en een gewicht van een paar honderd kilo makkelijk. 

Iets later op de dag gingen we wat meer landinwaarts in de richting van de zoet waterbronnen en konden met de dieren, soms met een halfwas jong een tijdje opzwemmen in water van een meter diep. Het was erg boeiend om te zien hoe ze de planten volledig afgrazen zodat er lange zandbanen over de bodem heen gevormd worden. 

De zeekoeien verblijven ’s zomers op zee en komen in de wintertijd het zoete water in, zodat er honderden aanwezig kunnen zijn. Degene die net van zee komen hebben op hun huid nog steeds roodwieren en zeepokken, de laatste vallen na een paar weken zoet water af maar de afdruk kan nog lang zichtbaar blijven.

Een laatste bronnencomplex dat we bezochten is de fameuze Three Sisters. De ingang van het meer wordt afgeschermd door een rij palen zodat er alleen zwemmend toegang is. Hier doorheen snorkelend achter een zeekoe aan geeft een gevoel van enorme verwondering. Grote rotsblokken op de kraakheldere zandbodem, zon door het wateroppervlak, een soepel bewegend maar snel zwemmend dier van grote omvang voor je en tenslotte kom je uit in een meer van ongeveer 100 meter doorsnee, waar je ook de volle 100 meter zicht hebt. In de wintertijd kunnen hier tientallen zeekoeien bij elkaar zijn, maar dan is dit gesloten gebied. Wij hebben er hier een handvol tegelijk bij elkaar gehad. In totaal hebben we deze halve dag een dertigtal zeekoeien gezien, ademend boven water, en meezwemmend als zij er zin in hadden.

Geconcentreerd als we waren op de grote zoogdieren is er weinig aandacht geweest voor de vele vogels. Pelikanen, reigers en roofvogels vlogen regelmatig langs, maar ja je kunt niet overal op letten.

 (Tekst & foto's: Rob Poelmann)

Bekijk de kalender

Activiteiten

Niet gepland

Cursussen

Niet gepland